بهانه‌ای برای روزه گرفتن

به نور فکر می‌کنه و می‌نویسه. با خودنویس هم می‌نویسه.
به کلم بنفش فکر می‌کنه و می‌بخشه.
زور میزنه بر عکس آیه‌ی دوست داشتنی نلسون ماندلا*، فراموش هم بکنه که حرص نخوره.
پر میشه از انرژی نفرت. حتمن معجزه‌ای در راهه. معجزه‌ی حذف.
به آدم فکر می‌کنه، چشمش رو می‌خارونه و عینکش رو نمی‌زنه.
راه میره عوضش.
به قدرت فکر می‌کنه که چقدر کنار ضعف معنی می‌ده. مث جرعه‌ی اول چای افطار.
به خدا فکر می‌کنه و دلش هری می‌ریزه پایین.
به بزرگ بودن فکر می‌کنه. به بزرگ بودن یا بزرگوار بودن و روزه می‌گیره.

* ببخش اما فراموش نکن.

  1. زهرا حمزه

    میشه بخشید
    اما فراموشی…
    حکایتی دگر است جانا!

نظر شما چیست؟