وبلاگ داشتگی

وبلاگ باید یک تکه کاغذ باشد، برای وقت‌هایی مثل الان، که یک سیل مصیبت‌بار کلمه هست در تو، پشت سدی از نومیدی و روزمره‌گی و خستگی و دچار «که‌چی»شده‌گی.

سیلی که هی موج برمی‌دارد و می‌کوبد، می‌کوبد، می‌کوبد به سینه‌ات.

وبلاگ باید یک تکه کاغذ بی‌اهمیت جامانده از یادداشتی بااهمیت باشد که سپید مانده. که بی‌فکر و بی‌حواس، بکشی‌ش زیر بار نمی‌دانم‌ها، تک‌مصرع‌ها و  کلمات طوفان‌زده و جامانده.

 سیاهش کنی، سیاهش کنی، سیاهش کنی، شاید که سبک‌بار شوی بعدش، شاید که سد ترک بردارد سرآخر، موج طوفان‌زده‌ی مصیبت‌بار ناگفتنت آرام بگیرد.

 

نظر شما چیست؟